شاید کسی بخواهد آرزوهای من و خانواده کوچک و شادم را بداند. آن وقت باید یک کلیک خرج اینجا کند: آرزوهای بربادرفته انجمن خبرنگاران مرده
وی یک حرف اضافه و خصوصی :
به وفای تو که بر تربت حافظ بگذر - کز جهان میشد و در آرزوی روی تو بود
وقتی تو را دیدم؛
پرنده، جدایی شد
باد، بوی تنهایی
خیال، اندوهی خیس
و تو، ابدیت زمزمه ای دلتنگ.
روزی که مردم
به یادم شعری بخوان
پر از هق هق باران
بی قراری کبوتر.
و خاطره ای از نخستین دیدار.
(فرامرز ویسی)
Labels: زمزمه های دلتنگی, شبانه |
