همیشه می گفتم اگر روزی رییس جمهور شوم، بهروز غریب پور وزیر فرهنگ من خواهد بود! حالا آقای وزیر آینده، گماشته شده تا بنای تئاتر شهر را نجات دهد. غریب پور بهترین انتخاب بود.از انگشت شمار مدیرانی که آتش عشق به تئاتر را می توان در چشمانش دید.مدیر شایسته ای که از یک پادگان خرابه، «خانه هنرمندان ایران» ساخت تا خلوته گه رندان شود.چنان کرد که این محل نه تنها مثل زالو به بودجه دولت نچسبد، بلکه دخلش به خرجش فزونی یابد.(این گمان من است هرچند) کارگردانی که اگر یک بار به پشت صحنه اش سرک بکشید، اقتدار مدیریت او را در خواهید یافت. حالا بنای زجر کشیده تئاتر شهر را به دستان او سپرده اند تا دوباره بسازدش.سنگری که در محاصره خاکریز های کوردلان در آمده. اما شک نکنید که خون تازه ای به این سنگر متروک دمیده خواهد شد. این بهترین اقدام مرکز هنرهای نمایشی در دوره حسین پارسایی است.گویا قرار هم بر این است که پس از بازسازی تئاتر شهر، مدیریتش به خود غریب پور سپرده شود. بوی بهبود ز اوضاع جهان می شنوم !
(نوشته بالا را به چشم خبر نخوانید، چون خبرش سوخته. اما ذوقش باقی مانده است)
