«دشمنی یکپارچه، بهتر از دوستی سرسری است»
فریدریش نیچه

این همه ننوشتم تا این نوشته سرکار خانم «زن روزهای ابری» مثل تیغ توی گلویم گیر کرد.حال ناچار باید سرفه کنم.اگر صدایش گوش خراش است، ببخشید.

همین خرداد پارسال بود که عکس نویسنده مطلب فوق در حالی که روپوش جبهه مشارکت به تن کرده و عکس عالیجناب معین را به سینه کوبیده بود در صفحه اول برخی از مطبوعات منتشر شد.اگر درست یادم باشد ایشان در اینکه حضرت معین (ع) رییس جمهور ایران خواهد شد، تردیدی به ذهن مبارکشان راه نمی دادند.بنده و همفکرانم هم یک عده خلوت گزیده بی شرافت بودیم که «هیچ غلطی» نمی توانیم بکنیم.که البته غلطی هم نکردیم.غلط را دیگران کردند.
حالا هم جناب تیغ ماهی نوشته اند که : « سر جدتان رای بدهید . فرق خاتمی و احمدی نژاد را هنوز نفهمیده اید ؟ مشکل دارید آقاجان . بروید درمان کنید خودتان را .» !
کاری ندارم به تیغ ماهی که متاسفانه قلم شیوایی هم دارد.نوشته زهر دارش وادارم کرد که این ها را بنویسم.می خواستم برای نوشته اش نظر بگذارم.حیف که امکانش را مسدود کرده.

من مثل آیسا، اندیشه طرف مقابلم را نیازمند به درمان نمی دانم. کسی را هم به جد و اجدادش قسم نمی دهم که مثل من فکر کند.
اگر کسی به دموکراسی ایمان دارد، باید حق «رای ندادن» را هم برای گروهی که نمی خواهند رای بدهند، محترم بداند. شاید کسی همانند من هیچ کدام از معین و احمدی نژاد و قالیباف و شمسی خانم و غیره را برای رای دادن قابل نداند.مثال امروز که مسجد جامعی و ابتکار و سایر اسامی منوری که در دولت قبلی فعل «انفعال» را به خوبی صرف کردند را به هیچ عنوان شایسه حمایت نمی دانم.

به بحث (به قول نیک آهنگ "هسته ای") و قدیمی «اگر اینها نروند، آن ها می روند» هم نمی خواهم وارد شوم. بگذار آنها بروند.گوارای وجودشان.حکومت و قدرت بازیچه نیست که به دست کودکان بیافتد.مردان بد را به کودکان خوب (یا به ظاهر خوب) ترجیح می دهم.به دست آوردن قدرت هزینه می خواهد.مخالفان جبهه ای که اسمش را اصلاحات گذاشته اند، درست یا نا درست، اخلاقی یا غیر اخلاقی، مردانه یا نامردانه، هزینه های گزافی پرداختند.از اعتبار و مشروعیتشان مایه گذاشتند، به گمان برخی تقلب کردند و قانون را نقض کردند، افکار عمومی بسیج کردند و های و هوی به راه انداختند.کتک زدند و زندانی گرفتند.روزنامه تعطیل کردند و با قدرت های جهانی دست به گریبان شدند.

حالا آخر شما به پشتوانه کدام وجهه نداشته و کدام کار نکرده می خواهید بپرید وسط و مردم را به جدشان قسم بدهید که ما «قدرت می خواهیم ؟»
به قول متفکرانتان، همه «سنگر» ها را که فتح کرده بودید.از دولت و مجلس تا شوراهای شهر و روستا.جای پایتان را محکم می کردید که به این خفت و زاری نیافتید.
جیک جیک مستان کردید و ....

چه شد شعار های مجلس ششم ؟ «اصلاح قانون مطبوعات»، «اصلاح قانون احزاب»، «اصلاح قانون انتخابات» ، «افزایش اختیارات ریاست جمهوری».
اگر می شد، چرا نکردید و اگر نمی شد، چرا دوباره می خواهید کار نشدنی را امتحان کنید ؟
به قول شاملو :
«تو را که پایه بر آب است و کارمایه خراب، چه پی فکندن در سیل بار این بندر؟»

بیایید فرض کنیم لیستی که اصلاح طلبان معرفی کرده اند، رای بیاورد.همین سال آینده همه شان انصراف می دهند برای ورود به مجلس.همه هم رد صلاحیت می شوند.مگر مثلآ عبدالله نوری نشد؟ رییس شورای شهر تهران و وزیر سابق کابینه.بعد هم که رفت زندان.الان هم گویا زبان سرخش را بریده اند.

تیغ ماهی نوشته : «نگذارید در ازای رایی که نمی دهید ، یک بی شرف دیگر المثنی دستش بگیرد و رای بدهد .»
من چه رای بدهم و چه ندهم، آن المثنی به دست گرفته کار خودش را خواهد کرد.در بازی ای که داورش لباس تیم مقابل را به تن کرده، چرا شرکت کنم ؟

می گویی اگر همه متحد باشیم، تقلب بی نتیجه می شود و بزرگواران اصلاح طلب وارد شورا می شوند ؟ خوب بشوند.به یاد داری شورای شهری که سعید حجاریان و عبدالله نوری از اعضایش بودند، آخرش به کجا رسید ؟اگر آن روزها اهل سیاست نبودی، من برایت می گویم. وزارت کشور مجبور شد شورای شهر را منحل کند تا اصغرزاده و غیره بیشتر گند کاری نکند.در شرایطی که حجاریانش فلج بود و نوری اش در زندان.
حالا اسم حجاریان و نوری و کدیور، شده مسجد جامعی و نجفی و ابتکار.یعنی افرادی با یک درجه جسارت پایین تر.یارب این نو دولتان را با خر خودشان نشان.

نه عزیز من.نه دوست (سابق) خوبم.وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد.انرژی جوانیت را جای دیگری مصرف کنی بهتر است.فردا که رادیو اسامی منتخبان را اعلام کرد، اعصاب خودت خراب می شود.هرچند امیدوارم نشود.اما اگر شد چه؟ اگر باز شکست خوردی چه؟ دست کم اگر مانند من باشی، روح و روان خودت را نجات داده ای.

Labels: ساز مخالف