ادب، تربیت و برخورد صحیح اجتماعی در ایران، امری کاملآ نسبی بوده و به فرد مقابل و موقعیت برخورد وابسته است.
یک انسان با شخصیت و فرهیخته، ناگهان می تواند چهره بی نزاکت ترین انسان ها را از خود به نمایش بگذارد. «صف» در ایران به راحتی می تواند به رینگ ورزش های رزمی و البته گاهی هم پیست مسابقات دوی ماراتن تبدیل شود. ایرانیان تفاوت «تاکسی» با «سینما» یا «پارک»، و تفاوت «مسافر بغل دستی» با «شریک جنسی» خود را درک نکرده اند. Labels: آداب ایرانی |
