چشمانم را که می بندم
تاریکی عمیق می شود
دیوارهای اتاق ناگهان جان می گیریند و به عقب می روند
می روند تا دوردست ها
فضای تاریک بزرگ می شود
و من باد می شوم
چیزی که نمی دانم چیست در من می دمد و من بزرگ و بزرگ تر می شوم
« صدای باران اکنون ضعیف شده و از دوردست می آید
تاریکی غلیظ است و جان دار
و من باد شده ام » اما اگر چشمهایم را بگشایم
« دیوارها، سرجایشان هستند
من لاغر و کوچک درون تخت خفته ام
و باران به شیشه می زند » Labels: زمزمه های دلتنگی, شبانه |
