در مدارس همواره دانش آموزانی بودند که لقب "آنتن" می گرفتند.
مرز شوخی و جدی مشخص نبود اما بدون شک عده از دانش آموزان که "نور چشمی" مسوولان مدرسه، علی الخصوص مسوولان پرورشی و معلمان معارف اسلامی بودند (و هستند)، به شیوه های خاصی گزارش رفتار شخصی دانش آموزان را به گوش مسوولان می رساندند.
به یاد دارم "زرگری" نامی در دبیرستان داشتیم که به شدت کریه‌المنظر و منفور بود و معروف بود که هر روز بعد از اتمام مدرسه برای تخلیه دیده ها و شنیده هایش به دفتر مسوولان می رود و البته بعد از اینکه این شیوه او توسط دانش آموزان شناخته شد، او را دیده بودند که هرروز پس از مدرسه و در راه خانه از تلفن عمومی استفاده می کند.
من به شخصه پرونده تربیتی خود را دیده ام که مطالبی در خصوص دیدگاه های مذهبی و درجه اعتقاد به حکومت خود و خانواده ام، در آن ثبت شده بود.
روزنامه شرق در صفحه جامعه گزارش جالبی در این خصوص منتشر کرده است.اعترافات مدیر روابط عمومی آموزش و پرورش نیز در این رابطه خواندن دارد.
و البته گویا قرار است این شیوه ها به صورت سازمان یافته و تحت نام «مجمع ياران معروف» ادامه پیدا کند.

روزنامه شرق، پنج شنبه 13 بهمن 1384 ، بنفشه سام‌گیس : " ... همكلاسى هايى كه با هم در یک كلاس و بر سر يك نيمكت مى نشستند اما به جهت پيوند صميمانه اى كه با مربيان تربيتى مدرسه داشتند، كوچك ترين حركت همكلاسى هاى خود را به مربيان تربيتى گزارش مى دادند. رسم بر اين بود كه انجام وظيفه براى مربى تربيتى به كسب نمره و حتى دريافت كمك هاى ويژه انجامد. از به همراه داشتن عكس مادر و پدر در كيف مدرسه تا يك كارت پستال تزئينى كه نوشته هاى لاتين بر خود داشت و اين همكلاسى ها كه اغلب در سطح درسى قابل توجهى هم قرار نداشتند صرفاً به علت گنگ بودن مفهوم آن نوشته ها، كارت پستال را به عنوان شيئى خلاف ضبط كرده، به مربى تربيتى تحويل مى دادند و در پرونده انضباطى دانش آموز ثبت مى كردند. در واژگان «صبح هاى مدرسه» تصوير دلهره اى پنهان بود كه تفتيش و بازرسى بدنى و كيف مدرسه توسط همين همكلاسى ها - كه البته صلاحيت اخلاقى و ارزشى آنان به اثبات نمى رسيد- علت اصلى ترسيم اين دلهره بود و بس. « اصل مطلب »

Labels: شبانه