فوتبال هم به نوعی افیون توده ها ست.
چرا به زمین سبز خیره نشویم و در هیجان هزاران انسان شریک نباشیم ؟
در این همه خبر بد و زندگی مصیبت بار، چه بهتر از 90 دقیقه هیجان؟
اما این بار من به تضاد روحی-عاطفی برخورد کرده ام.
حالا هوادار بایرن مونیخ باید باشم یا پرسپولیس ؟
-یحتمل باید فقط هوادار علی کریمی بود، پرسپولیسی بایرن مونیخ.
البته اگر اُلی کان به تهران بیاید که من می روم استادیوم و تا آخر فقط او را تشویق می کنم.
راستی چگونه باید بلیت تهیه کرد ؟ من دلم می خواهد از نزدیک بازی بایرن مونیخ را ببینم.شاید دیگر نصیب نشود.کجاست یاری دهنده ای که همراهیم کند؟ خانم های فمینیست، نمی خواهید این بار تجمع کنید ؟ انتخاباتی در کار نیست، ولی شاید راهتان دادند ها! وقتی می گویم احساسی عمل میکنیم و پیگیر مطالبات نیستیم، همین است دیگر. چه شد پس تلاش های مدنی برای حضور زنان در استادیوم فوتبال ؟
من نمی دانم، یکی با من بیاید برویم استادیوم، من راه و چاه بلد نیستم.اگر تنها باشم مجبور می شوم بروم روی نیمکت بایرن بشینم ها!
شب بایرن گردی ها :
گفت و گوی علی کریمی با خبر گزاری آلمان – کریمی : سیاست و ورزش دو امر جدا گانه هستند. ( به این می گویند جدایی ورزش از سیاست یا همان سکولاریسم فوتبالی.)
وب سایت فارسی بایرن مونیخ – شاید بهتر باشد بگوییم هواداران بایرن مونیخ
Finaly in Tehran, Red to take on Ali karimi’s former club
Labels: شبانه |
