ظهرانه، برای اولین بار : هر بامدادی که غروب نمی کند.
هشتاد سال است که سراسر طلوع است و درخشش صبح
و فردا از پی دیروز،سر بر می آورد آن طلیعه آفتاب.
هابیل وار از مرگ گریخته بامداد ما؛
که تا همیشه درخشش صبح باشد و نوید خورشید. آری
بامداد ما را
هرگز غروبی نیست. برای هشتادمین زادروز بامداد همیشه Labels: زمزمه های دلتنگی |
