خواستم سکوت کنم اما مگر می شود.
این پایان ماجرا نیست هم شهری.
امروز ۱۰۰ نفر در سقوط هواپیما.
فردا شاید هزاران نفر در سقوط شهر.
به مرگ های دسته جمعی عادت کرده ایم دیگر.
چه تفاوت می کند از تنفس مواد سمی آرام آرام بمیریم یا ناگهان سقوط کنیم و کباب شویم و یا زیر آوار ساختمان هایمان جان دهیم. بلا می بارد از آسمان این شهر گویا !
یک ضرب المثل چینی می گوید : " یک ایرانی اگر هواپیمایش سقوط نکند، جان سالم از حوادث رانندگی به در ببرد، آلودگی هوا زنده اش بگذارد و زلزله زیر آوار له اش نکند ، حتمآ از خوشحالی خواهد مرد."
Labels: آداب ایرانی, زمزمه های دلتنگی |
