بهمن ماه سال گذشته بود که برای اولین بار چغازنبیل را دیدم. هیبت بی نظیر و شگفت انگیزش را هنوز به خوبی به خاطر دارم.
به خوبی به یاد دارم ، بعد از اینکه چشمم به بنایش افتاد، ربع ساعت با دهان باز ، خیره می نگریستمش و البته چقدر شکیبایی کردم تا در مقابل مردمیانی از سرو کولش بالا می رفتند و عکس می گرفتند بی تفاوت بمانم. گویا آمده بودند توچال ، پیک نیک !
با پای پیاده ساعتها در اطرف بنای اسرار آمیزش چرخ زدم و عکس گرفتم. عکسهایی که تمامش را در حادثه ای از دست دادم و تنها همین چند قطعه برایم باقی مانده است.
اما امروز مکاشفات نفت 60 دلاری باعث تخریبش می شود.
هرچند مراقبت چندانی هم از آن نمی شد. هر کس می توانست برود و داخل معبد یکی از دیرپا ترین بناهای خشتی جهان و بنشیند کتلت و آش رشته بخورد!
و چه بسیار کودکانی که بر روی خشت هایش سرسره بازی می کردند و مسابقه می دادند.
سازمان میراث فرهنگی فقط لطف کرده بود، تابلویی نصب کرده بود که اگر قضاوت را به من می سپردند می گفتم این تابلو ، باستانی تر است. 
برای دیدن عکس ها در سایز اصلی کلیک کنید.
اصل خبر - ایرانیان ردپاي ديناميت ها در 500 متري چغازنبيل – مهدی نور علیشاهی چغازنبیل در خطر – نیک آهنگ کوثر گالری عکس – آژانس عکس میراث Labels: انگولک, ساز مخالف, شبانه |
