این همه آنفولانزای هرمی در جامعه هست ( یا به قول خودشان آنفولانزای بی پایان ) آن وقت ما نگران آنفولانزای مرغی شده ایم. نه خیر ، دست بردار هم نیستند . بیماری اش عمیق و مزمن است. دولت ما هم که فقط بلد است ممنوع کند . گلد کوئست ممنوع . ورود نشنال جئوگرافی ممنوع . دفتر الجزیره تعطیل .
بیماری را باید درمان کرد نه بایکوت.
البته این بندگان بی کار خدا هم گناهی ندارند. در آمد هم کسب می کنند. از دزدی که بهتر است . مثل تکدی گری است . آویزان می شوند تا پول بگیرند بعد آویزان شدن را هم یادت می دهند تا تو هم پول در بیاوری. در ضمن کلی تاکید می کنند که آویزانیسم بسیار خوب است و هر که آوایزان تر ، پولش بیشتر.
بعد می شوی یک آدم آویزان (یا به قول خودشان موفق).
این وسط هنگ کنگ و دوبی و کوفت و زهر مار هم پول دار می شوند و می نشینند هار هار به ریش نداشته ملت و داشته دولت ما می خندند.
البته به لطف آویزان دوستی دیرینه ایرانیان، سیستم های آویزان کننده داخلی هم مثل [...] [...].
داشتم روزنامه ای را ورق می زدم یک جا تیتر زده بود "گلد کوئیست ممنوع شد" کمی پایین تر خبر داده بود که "دولت با آنفولانزای مرغ مقابله می کند." به نظرم آمد این دو چقدر به هم شبیه هستند. دولت دارد با هردو مبارزه می کند. هر دو هم زیاد شده اند . هر دو هم باعث تب می شوند. البته کدام تب است که به لرز ننشیند ؟ Labels: انگولک, ساز مخالف |
