شهر یعنی سیمان
و من را آیا از این چهارچوبان سیمانی رهایی نیست هرگز ؟
و تا به کی تبعیدی این جذام آلوده هیچستان باید بود ؟
شهر سیمانی دود ها ودیوها
شهر چرک آلود آلونک هایی که به هرسو روی گردان شوی ، جز به آجر و فلز سرونوشتی نخواهی یافت.
جز به سرب و سیمان.
جز به مرگ و طاعون.
دشتی کو که تا بیکرانه هایش بدوی و تمام نشود ؟ Labels: زمزمه های دلتنگی |
