آرش باز خواهد گشت
زمستان 77 بود و من یک تازه وارد به دنیای تئاتر.پس از یک صف طولانی در سرمای آن سال ، موفق به تهیه بلیت نمایش آرش شده بودم که در تالار چهارسو اجرا می شد.
آرش ، نوشته بهرام بیضایی به کارگردانی قطب الدین صادقی و بازیگری میکاییل شهرستانی. آن هم در حال و هوای سال 77 و انفجار ناگهانی تئاتر ایران.(فصل بهار و طرف جویبار و لب کشت و لعبتی حور سرشت ....)
آرش چنان تاثیری بر من گذاشته بود که همان شب تا صبح متن بیضایی را می خواندم به حدی که یک شبه اکثر آن را حفظ شده بودم.
امروز روز واپسین اجرای آرش بود ، این بار به کارگردانی میکاییل شهرستانی همان بازیگر دکتر صادقی ، با امکاناتی تاسف آور در خانه کوچک نمایش اداره تئاتر.
اما کار آنقدر قوی بود که خاطره آن روز را برای من زنده کند و حرف های حمید سمندریان در پایان نمایش آن قدر لطیف که اشک در چشمان بعضی ها جمع شود.
فکر می کردم همین نمایش در سالنی بهتر با صحنه ای با شکوه تر و امکانات و تبلیغاتی وسیع تر ، چقدر می توانست موفق باشد و اکنون در دخمه برای تعدادی مخاطب خاص اجرا می شود.
فکر می کردم همین متن می تواند به فیلمی با شکوه تبدیل شود و قله های سینمای جهان را فتح کند.
آه که من چقدر فکر می کنم ... ببینید عکس های ایران تئاتر (+)(عکس بالا هم از همین منبع است)
و بخوانید نوشته ی پرستو دوکوهکی در زن نوشت (+) و نوشته من در روزنامه آسیا (+) را |
