 اگر روزی خواستید من را شکنجه دهید ، دست پایم را ببندید و مجبورم کنید سریال های طنز (بلا نسبت طنز) شبکه سه را نگاه کنم.به نظر من اگر دوربین را بردارید و از دیوار فیلم بگیرید ، دیدنی تر خواهد بود ، این همه آدم را هم علاف نکرده اید.یادم می آید چند سال قبل ، سریال های طنزی ساخته شد که نوعی ساختار شکنی داشت.این که تعدادی جوان در تلویزیون ، شبهه نمایشی کمدی اجرا می کردند ، در فضای آن روز جالب بود.این سریال ها خیلی سریع از حالت تله تئاتر ، به سریال های کمدی خانوادگی تبدیل شد.شاید این روش هم در ابتدا جذاب بود. اما نمی دانم چرا چند سال است هرگاه گذار من به تلویزیون می افتد ، چند قیافه تکراری ، دیالوگ های کپک زده ای را در قالب کاراکتر های پوسیده و همیشگی ، ادا می کنند. نمی دانم کسی هم لذت می برد یا خیر ، اما همان چند دقیقه ی اجباری ای که این خزعبلات را تماشا می کنم ، احساس سمباده کشیدن به روی اعصابم ، حداقل مشکلی است که برایم پیش می آید.
- کاریکاتور را از این سایت کش رفته ام.
|
