یک سال می گذرد از روزی که در بحث های طولانی ظهرهای گرم تیرماه، دور میزی دنج و خلوت پر از لیوان های خالی و کاغذهای پراکنده ، جرقه های آغازین "پیاده رو" شکل گرفت.
چند جوان شاید بتوان گفت کم سن و سال( که گویا من پیرمردشان بودم) ، با انبوهی از تفکرهای نو انتقادات تیز و ایده های مثال زدنی ، گرد هم جمع شدند تا هرآنچه باب طبع های نازک و سخت گیرشان بود را در نشریه ای بجویند که قرار بود با هزینه های اندک شخصی خود فراهم آورند.

یک سالی می گذرد از زمانی که روی نیمکتی دور افتاده در ساعتی که هنوز دربهای همه ی پاتوق های دوست داشتنیمان بسته بود ، هرآنچه فکر کردیم شیوا تر از نام "پیاده رو" به اندیشه مان نرسید.
و همان روزها بود که هنجار های پیاده رویمان را فراهم کردیم و غافل از مشکلات راه قدم در راه علایق فریاد زندیمان گذاشتیم.

نه ، در توان ما نبود نشریه ای روی کاغذ چاپ کنیم که از ما بهترانش در آن مانده اند (همانند چیز در گل) ، چاره ای غیر از پناه بردن به پشت شیشه های مجازی مونیتور هایمان نداشتیم.
از دنیای دروغین مونیتورها می ترسیدیم و از موجها و تب هایش.
مقرر کردیم فراموش نکنیم که ما تنها از ناچاری به دنیای مجازی وبلاگ ها و نشریات اینترنتی سفر کرده ایم(که البته باعث امتنان است).
آری سخت بود.
انکار نمی کنم که می پنداشتیم مصائب فنی ما به اندازه وبلاگ نوشتن ساده خواهد بود و بماند که چند هفته ای همه چیزمان(این چیز ، چیز بدی نیست) تعطیل بود تا دوستی برایمان اتودی فراهم آورد و نرم افزاری جا اندازد و دستی به سر و روی وب سایت ارزان خریداری شده مان بکشد.

فراموش نمی کنم که میعاد را هر هفته در دانشگاه می دیدم و او از مشکلات نصب Mt سخن می گفت و من از بد قولی دوستانی فنی کارمان!
چند هفته ای گذشت تا میعاد بر مصائبی که سخن می گفت چیره شود و با آن همه وسواسش "پیاد رو"یی تزیین کند که اگر همه ی آنچه خواسته بودیم نبود ، دست کم بخشی از آن بود.
و سام نریمانی لازم بود تا آب جارویی کند سنگ فرش های پیاده رویمان را !
پس از آن چه گذشت ، بماند برای قصه های زمان پیریمان اما گفتن همین بس که نهمین شماره از پیاده روی های مجازی در حال طبخ در تنور داغیست که در آن هیچ چیز نمی سوزد!
پیاده رو با همان گروهک تا دندان مسلح اش بازخواهد گشت.
تنها پس از استراحتی کوتاه...