tag:blogger.com,1999:blog-82018052008-08-15T15:39:06.256+04:30آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comBlogger101125tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-31896691488211405282008-08-15T15:26:00.004+04:302008-08-15T15:39:06.276+04:30

اگر دوستت نداشتم می گفتم که طاقتم طاق شده از این راه ِ دور که رفته ای و انگار تمامی ِ اتصالهایم به این جهان و آن جهان چنان پاره شده که ترمیمش نا ممکن است اما: "همه چیز خوب است مثل قبل تو چطوری؟" بیست و پنج مرداد هشتادو هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-19539689978231574012008-08-15T15:21:00.002+04:302008-08-15T15:26:28.015+04:30

شاید اگر مثل بختک با دست و پا و چنگ و دندان نگرفته بودمت کسی مثل پری آسمانی به نگاهی از من نمی بردت حالا برای باز آوردنت از آن بهشت به این جهنم فرشته می شوم فرشته ی عذاب! بیست و پنج مرداد هشتادو هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-6081574537305209472008-08-15T15:08:00.003+04:302008-08-15T15:21:38.614+04:30

مثل جبرو هندسه عشقت را تقسیم می کنی و تا لوگاریتم این با جمع آن ضربدرa به توان ِ دو مساوی نشود مساَله را حی نمی کنی نه آقا جان! عشق ِ من چیزی شبیه ِ تنگی ِ دریچه ی دهلیز چپ است و منجر به فشار خون و پارگی رگها می شود با قرنیه نسبت دارد و نرون های مغز را به ساختن تصویری در خوابهای مشوش وا می دارد که دلیل ِ تحریک ِمحفظه های عروقیست و شاید واکنش تماس ِ سلولهای مرده ی لب باشد با آنچه تو بر تن خود پوست

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-2597185652000158392008-08-15T15:02:00.003+04:302008-08-15T15:08:07.311+04:30

انگار چرک نویس ِ خط خطی ِخدایی تازه کار باشم افتاده کنج اتاقی تاریک اینبار هم با هیجان شروع کرد و تند تند نوشت اما من باز هم خطی دیگر خوردم بیست و پنج مرداد هشتادو هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-38557692082812226752008-07-19T11:15:00.002+04:302008-07-26T12:54:56.531+04:30

از مرگ من سالها می گذرد در جهانی که کتاب ها دوزخش خوانده اند بیست و هفت سال زیسته ام و زین پس هرگز برای من مرگی نخواهد بود جهان های بعد از این در انتظار مانده اند کتاب ها چنین شهادت می دهند من می زی ام، دلم برای رقص باد،لابلای موهایم تنگ نمی شد اگر فقط یک بار برای همیشه می مردم

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-75206039430191123052008-07-05T12:27:00.000+04:302008-07-05T12:28:03.567+04:30

حکم تو را من صادر می کنممرگ نهو سنگسار بر پوست ضمخت تو خراشی نمی گذاردبه همانجا می زنم که تو زدیروحت را نا آرام می خواهم و قلبت را شکستهو می خواهم که دروغ هایت به حقیقت بپیونددتا تنها دلخوشیتطعم کباب باشد و پاسی از شب و جاده،می خواهم تمامِ" با من هایت" پاک شودتمام شبها و روزها یتخنده ها را پس می گیرمو آرامش آغوش را ،تا تاوان تنهاییت را که من دادم به صبردر بی کسی و درد بچشیتو را به دادگاهی نمی

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-79949044101479544652008-06-15T23:18:00.003+04:302008-07-03T10:56:56.648+04:30

اعتماد نکن به سکوت من روی صورتم پوسته ای کشیده ام ضمخت، که دهان ندارد بیست و شش خرداد هشتاد و هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-25103558375263560492008-05-14T15:27:00.013+04:302008-05-26T14:12:03.848+04:30

دست و پنجه ای ندارم که برای زندگی نرم کنم و نه شانه ای برای کشیدن همین هیچ یا خدایی که بترساندم از کوه های آتش مجموعه ی عناصرند آب و دریا و خاک و کلمه تراوش ِجسم بزاقی ِدر هم پیچیده و اتصال چند نرون رگها مجرای خونندو حادثه را تاب نمی آورند چه می نامید این را؟ این زیستن که شما می کنید چگونه است؟ این شب ها که می خوابید و روز ها که بیدار؟ این مو ها که بر سر دارید و این پوستها که بر تن؟ من همین ساده

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-42766777117835610822008-05-01T16:40:00.004+04:302008-05-01T16:50:07.727+04:30

می پنداری آب ها، از من جدا یت کرده اند؟ و نیکو ترین ِ زنان؟ آوازها، صدایت را برده اند؟ و راه ها آغوشت؟ جهان تو، رگهای من است و فاصله آب های خون! و تو در دورترین نقطه از دهلیز من آنسو تر نمی روی! ده،اردیبهشت،هشتادو هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-45599692050144328592008-04-24T01:08:00.003+04:302008-04-24T03:26:32.137+04:30

به خیانت تو نگاه می کنم با چشمهای باز و لبخندی وقتی که لبی حسرت آلودِ بوسه ای از لبهام به نفسی گر می گیرد و انگشتانی حریص به کاوشی ترسان بر تنم می سرد آنگاه که تو بر دیگری می را نی و دیگری بر من، آیا همانگونه نفس می زند از نفس افتاده، پیکر عریان، در چشمهایت که در چشمهایش، من؟ تا سر آخر، همه، به آهی ختم شود و تنی، افتاده بر تخت...

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-30446693596423190972008-04-01T16:14:00.004+04:302008-04-05T01:21:57.848+04:30

به بو سه ای، آلودهبه شرابی ، گرمبه سیگاری ، خمار، بودمآنگاه که شب برای بیداری بودوماه نیمهتا به امید خواب نا آرام صبحدمخود را به فراموشی فریفتم سیزده فروردین هشتادوهفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-25974760516688153902008-04-01T15:49:00.005+04:302008-04-05T01:24:08.765+04:30

دکتر!حالم را نپرسیدو سنم ر او شغلمو اینکه آیا تا به حال خود کشی کرده ام یا نهیا چه قرصهایی می خورمو نپرسید چه بر سرم آمدهو به من لبخند نزنیدحالم خوب نیستسنم کم است انگارشغلم را از دست داده امو جز به خود کشی فکر نمی کنمقرص ها بی حافظه ام می کندو می ترساندم از آنچه بعد به خاطر نخواهم آوردوگویا همین کافیست برایتانتا نسخه ای روی پرونده ام ضمیمه کنیداگر می شودبگذارید چند قطره اشک هم بریزمکمی به انتظار

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-533641823521796522008-04-01T15:37:00.003+04:302008-04-05T01:27:05.736+04:30

واگیر ندارداما به قطع می کشدمرگی زود رس و دیر پااز آنگونه که جان کاهدو تا آنشبها به بیداری گذردخوابها به هذیانکابوسها به عینه رویت شودنگاه تار سر دوران بر داردنفس به سختی بر آیداستخوانها پوکدستها لرزانپاها سستضربانبسته به نوع تبکاهش یا افزایش چشم گیر داردچشمها خیرهمغز ورم کردهسوزش مدام جداره ی معده.درد مزمن شقیقهاین تنهاعوارض بیرونی این مرض استاین تنهابخشی از آنیستکه "عشق"نامیده می شودبیست اسفند

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-28623969449715538762008-04-01T00:25:00.009+04:302008-04-05T01:35:45.148+04:30

به من بازپس می دهی؟حالا که رفته ایسرم را،که روی شانه ات مانده،و منانگشتانت را به تو می دهم که هنوز بر پوستم می لغزندموهایم؟دیریست در باد رها کردمشان تا بوی تو را نشنوم

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-85548498979689438832008-04-01T00:25:00.007+04:302008-04-05T01:32:45.317+04:30

باشد شاید توراست می گویی ومن زیاد جدی گرفته ام این مو جود ناشناخته را که فقط کنارم نفس می کشد و دیده نمی شود و پوست صورتم را میسوزاند برای همین زیا د اشک می ریزم تو راست می گویی من زیادی بی درد زیسته ام این راهمین بختک مادر مرده هم میداند وقت تلف میکند برای کابوسهای من که از سر بی دردی دست از سرم بر نمی دارند باشد تو راست می گویی و عمر من اینگونه بی صدا که می گذرد گواه حرف تو می توانی این پرونده

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-70230395750270199202008-04-01T00:17:00.005+04:302008-04-05T01:39:20.341+04:30

خفه اش کنصدای این مادینه سگ رازوزه اش دارد آسمان را دیوانه می کندو زمین پوسته بر گوش کشیده،می لرزدپوزه ی سیاهش به قطع میان دو قارّه باز شدهآب اقیانوس ها را خروشان می کندهای!تو!سگبان!با بندهای گسسته در دست،سه بندو هیچ سگ...یکیشان من،این گوشه زیر باران،خیسو دو دیگراولی خانه ی ویران به دندان می کشدو آن یکی عدل نداشته به سگدان می بردوهر یک پایکوب از عذاب آن یکزوزه می کشندخفه اش کن این مادینه سگ رانمی

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-75342918652106540772008-04-01T00:05:00.006+04:302008-04-05T01:41:37.083+04:30

خودت را ببررهایت می کنماز پله ها بیا پاییناز روی تخت بروتکیه از دیوار بگیرسیگارت را خاموش کنوسایلت را ببراز روی تمام نیمکت ها بلند شوو پایت را از تمام سنگها برداربه من نگاه نکنتو...خیلی می شود که بی من کنار صندلی خالی ماشینت می نشینی.و من...خیلی می شود که تو را که جا مانده ای ،از همه جا پاک می کنم.بیا!محض رضای خدا،این همه را ببراین همه تو را، بی تو نگه داشته بودم

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-27604142274897096572008-03-31T23:55:00.002+04:302008-04-05T01:44:58.309+04:30

اینجا محبوسم در این چهار دیواری که به همه جا در دارد و درها باز به زندان بزرگ که به همه جا راه دارد و راهها باز وهیچ کدام به جایی جز اینجا نمی رسد مگر شاید یکی مثل هفت تیر خالی و یک فشنگ که هزار جای گلوله داشته باشدو یکی پر و هیچ یک نمی کشد مگر یکی شاید اینجا کسی هست که از مرگ من شاد می شود آنطور که می گوید و کسی که عاشقِ من گاهی که الکل خوب به خونش نفوذ کند و خیلی دوستم دارند خیلی که اندکند

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-41437948010488406892008-03-03T01:01:00.007+03:302008-04-05T02:02:07.716+04:30

من می دانم جهنم کجاست ساعت های بیست و شش سالگی که با نگاه به دیوار و سقف می گذرد و سیگارورژیم لاک ناخن ها و بند انداختن هر هفته و کندن پوست لبها و چشیدن خون و سکوت و صدای خیابان من شیارهای مغزم را می بینم، که در هم می لولند و در جمجمه ام انگار، مگسهای سبز بزرگ وول می خورند و از نگاهم، مثل باکتری، گناه می ریزد همه جا پخش میشود و رشد می کند و ساعت گناهانم را ثانیه می زند من،می دانم جهنم کجاست

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-61429950712446426002007-11-06T02:09:00.000+03:302007-11-06T02:19:12.297+03:30

اینها که به من آویزان کرده ایمثل عروسک پشت ویترینبا موهای چتری و لبخند مصنوعیسنگین و بی حرکتم کردهو انگار هیچوقت چشمهایم را نمی بینیکه ازاشکمحروم شده اند پانزده آبان هشتادوشش

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-86535361431575808182007-09-15T08:24:00.000+03:302007-09-18T09:36:10.412+03:30

به من هم سهمی بده از این تقسیم نا مساوی سهمی که تنها مال من باشدهمین نیم پیک عرق پس مانده از قمار دیشبیا کور سوی آن شمع نیم سوخته یا نوازشی جامانده در سرانگشتانتسهمی از اینهمه نیازاز این داشتن ِدانسته بی فرجامبه من سهمی از لبهایت بده پیش از بوسهو سهمی از دستهایم میان تار موهایت برای اشکهایمسهمی از چشمهایتبی توقع تر از اینهایم حتی از همین هیچ سهمِ نداشتنتآنگاه که در آغوش من غوطه می خوری دوازه/

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-18951305412136298862007-06-13T23:27:00.001+03:302008-04-01T17:18:46.670+04:30

آقای نویسنده!آقای نویسنده!آقا!من با پرده ی سوم این نمایشنامه مشکل دارمبا دیالوگ ها مشکل دارمبا صحنه ی دفن شدن تا خرخره مشکل دارمو با توضیح صحنه ی "اینجا بازیگر یک قدم از زمین فاصله می گیرد"من با استفراغ بی انجام این نطفه ی یک سال و نیمه مشکل دارمبا این جمله ی عاشقانه مشکل دارمو با آن گریه ی مظلومانهبا صدای قارقار که زیر صدای من است مشکل دارممی خواهمبلرزم میان این طوفان که تو آمدنش را هشدار می

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-65113617362276101182007-04-05T00:33:00.000+03:302007-04-05T00:59:00.090+03:30

برداشتم این سایه ی سپید را از سرم که تو بود و به خوابهای گم شده می مانم بیداری مطلق و هیچ... بلند نمی شوم نمی روم نمی آیم کنار این زن ژولیده که درونم دست روی آتش افروخته گرم می کندو سر به زیر و همین می کندو خاموش، ناخنهای یک در میان شکسته ام را لاک می زنم. کمی بی تاب شده غده های پلکهای پف آلودم واین سیاهرگ انگار دارد جانش را می گیرد این خونِ جان به مرگ شده! می گویند بانکِ فلان، فلان وام را میدهد

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-1049774924818813212007-03-17T02:25:00.000+03:302007-03-17T02:40:50.473+03:30

باید شعری بگویم؟ برای فصلی که نو می شود؟ چون در قطعه ای از خاک زمین -که مرگ کود زراعت کِشتی دیگر است-سال می گردد؟ برای چیزی باید زیست؟ تا آسمان بروی شانه های ماآسمان بماندو زمین بزیر پای ما زمین؟ و از این دو گریز...؟ آه!نه!سرد نیست گرم نیست موجودات در هم لولیده و به هم مشغول! کیسه های متحرک کود! تولیدی مرگ! ما به شعرو عشق و خدا آلوده ایم و سالمان در این قطعات پیوسته هر سال نو می شود بیست و پنج

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-43657495637973705822007-02-19T02:08:00.000+03:302007-02-19T03:14:08.342+03:30

تصویر تو گوشه ی تاریک مردم چشمم می لغزد لرزان و نحیف به آدمی می ماند هنوز لکه ای که محو می شود، از پس آخرین نفسهای این شب تو کوچک شده ای یا من بزرگ که می توانم اینگونه با اشکی از دیده بچکانمت؟ بیست و هشت بهمن هشتادو پنج

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com