نفس

باید ایستادو نفس نکشید

حالا

که تنها اختیاری که با دستان من است

بازو بسته کردن ِ دریچه ی این پنجره ی فعلی است

که صاحب خانه

موقت

اجاره اش داده به چشمهایم

از این منظر نا مطمئن

آمدو شد تو

لحظه های مقطع خوب یا بدند

و حضور من

مامن سکون هیچ ماندگاری نیست

باید ایستادو نفس نکشید

ده آذر هشتادو پنج