شکار

از من بگریز

پنجه هام به جستجوی شکار تازه بر آمده

و برق چشمانم

کمینگاه دیرینم را فاش می کند

نفسهام

حریص و نا مقطع

زوزه ی وحشی باد را فرو می خورد

و تو

مغبون تر از آنی

که تاب ِو

باز

تاب

و

باز

تاب ِ حمله بیاوری

چرا دانسته برای شکارم محیا می شوی؟

83/12/9

آشفته

کتاب خوان نیستم

و نمی خواهم هیچ شعر تازه ای بسرایم

میان این

آشفته سلسله جبال ا وراق پیرامونم

پی کلامی می گردم

تا بازت گرداند

83/12/9

اشتباه

من
دستانم کوتاه است
زبانم دراز
چشمانم اشک نمی ریزد
لبانم نمی خندد
من
یک اشتباه بزرگم
که در اشتباه کردن
هرگز اشتباه نمی کند


83/12/9

جاده

من

از مردم شهرم می هراسم

نه چون نگاهشان خیره

کلامشان برنده

و قلبشان نا صاف است

نه چون گزنده ترند

یا کمانشان به سوی من نشانه

نه چون فکرشان روشن

و راهشان بلند است

من

سایه ی مردی را می بینم

روی صندلی اتاقم

که شانه هایش سنگیست

و چیزی می تپد در اندامش

من ازمردم شهرم می هراسم

چون مثل جسد های آواره

هیچ صدایی جز سکوت نمی آفرینند

و مرد شانه سنگی ام را

نمی پذیرند

83/12/9

مست

تا نرفته ای

پیکت را بالا بیاور

تا من از پشت سرخی جامت

چشمت را ببینم که باز می خندد

و آن تار مو را که با پیشانی بلندت بازی می کند

و لبهات را

که حالا سرخ تر شده اند

به سلامتی حسرت بو سیدنت،ننوشیده مست می شوم

نه اسفند هشتادو سه